حمیدرضا خواجهروز چهارشنبه در گفت وگو باایرناضمن اشاره به کمبود نیروی انسانی و منابع مالی در سازمان حفاظت محیط زیست اظهار داشت: وقتی سازمان با کمبود نیرو و نقدینگی مواجه است، یکی از راهکارهای ناگزیر، استفاده از ظرفیت مردم برای حفاظت از طبیعت است.
وی تصریح کرد: البته مخالف ورود بدون ضابطه مردم و گردشگران به مناطق حفاظت شده، زیستگاه های بکر و طبیعت هستم و معتقدم همه مناطق و زیستگاه ها نباید در دسترس عموم قرار گیرد.
این فعال محیط زیست افزود: با این حال می توان با تعریف چارچوب، ضابطه و سازوکار مشخص، از ظرفیت مردم در حفاظت استفاده کرد؛ زیرا تعداد زیادی از مردم به محیط زیست علاقه مند هستند و حاضرند به صورت معنوی و حتی مادی از حفاظت طبیعت حمایت کنند.
خواجه ادامه داد: باید میان مردم و حفاظت گران مورد اعتماد، یک حلقه ارتباطی ایجاد شود تا افراد علاقه مند بتوانند تحت نظارت سازمان حفاظت محیط زیست و با همکاری حفاظت گران مستقل در برنامه های حفاظتی مشارکت کنند.
وی گفت: نگاه سنتی که بر اساس آن نباید کسی وارد مناطق طبیعی شود یا مردم نباید چیزی از وضعیت این مناطق ببینند، باید اصلاح شود؛ البته این به معنای باز گذاشتن مسیر ورود بدون ضابطه به همه مناطق نیست.
وی افزود: فارغ از جنسیت و سن افراد، باید زیرساخت ها و چارچوب هایی ایجاد شود که افراد علاقه مند بتوانند با نظارت و مدیریت صحیح در برخی فعالیت های مرتبط با حفاظت مشارکت کنند.
این کارشناس محیط زیست تاکید کرد: استفاده از ظرفیت مردم می تواند هم به صورت مادی و هم معنوی انجام شود و در شرایط فعلی، بدون استفاده از این ظرفیت، حفاظت از همه مناطق با امکانات محدود موجود بسیار دشوار است.
سازمان محیط زیست باید با حفاظت گران رابطه برد ـ برد ایجاد کند
خواجه با اشاره به ضرورت استفاده از ظرفیت حفاظت گران مستقل اظهار داشت: سازمان حفاظت محیط زیست باید یک حلقه اتصال و رابطه برد ـ برد با حفاظت گران ایجاد کند تا آنها نیز انگیزه و امکان بیشتری برای مشارکت در حفاظت داشته باشند.
وی افزود: حفاظت گران، مردم بومی و همیاران محلی می توانند در این فرآیند نقش موثری داشته باشند و حتی نظر آنها درباره انتخاب برخی نیروهای مدیریتی در مناطق طبیعی باید مورد توجه قرار گیرد.
این فعال محیط زیست ادامه داد: منظور این نیست که الزاماً هر فردی که مردم یا حفاظت گران معرفی کردند باید منصوب شود، اما بسیار مهم است که بدانیم مردم بومی و همیاران محلی درباره افرادی که قرار است مسئولیت حفاظت از یک منطقه را بر عهده بگیرند، چه نظری دارند.
خواجه تصریح کرد: به ویژه مدیران مناطق حفاظت شده و مدیران شهرستان ها باید افرادی باشند که از نظر وجهه محیط زیستی و اجتماعی، در میان حفاظت گران و جوامع محلی از جایگاه مثبت و قابل قبولی برخوردار باشند.
به گزارش انجمن خرد آورده شده از ایرنا؛، پارک ملی و پناهگاه حیات وحش کلاه قاضی، قمیشلو و موته، پناهگاه حیات وحش عباس آباد، خارو و کوه بزرگی و یخاب، منطقه حفاظت شده کرکس، کهیاز، قمصر و برزک و دالانکوه، اثر طبیعی ملی سپاهان، تالاب بین المللی گاوخونی، مناطق چهارگانه تحت مدیریت حفاظت محیط زیست استان اصفهان هستند.
استان اصفهان دارای یک اثر طبیعی ملی، سه پارک ملی، پنج پناهگاه حیات وحش، چهار منطقه حفاظت شده، ۱۱ منطقه شکار ممنوع و یک تالاب بین المللی است.
مناطق حفاظت شده و شکار ممنوع استان اصفهان با استناد به تعاریف مندرج در متن قوانین مربوطه، یک زیست بوم طبیعی فعال است که پشتوانه حفاظت از ذخایر طبیعی کشور محسوب می شود و هرگونه برداشت و شکار در آن ها ممنوع است.
در استان اصفهان از ۹.۸ میلیون هکتار عرصه های طبیعی، حدود ۴۰۳ هزار هکتار وسعت جنگل ها، ۶ میلیون هکتار وسعت مرتع و سه میلیون هکتار بیابان است، در این میان وسعت مناطق حفاظت شده، شکار ممنوع و چهارگانه، ۲ میلیون و دویست هزار هکتار برآورد می شود.
