هـ -5: کانکتیکات

اولین دسته‌ی مهاجران ماساچوست که به داخل قاره سرازیر شده و خود را به دست حوادث سپردند، از حاصلخیزی دره‌ی رودخانه کانکتیکات دچار حیرت شدند. در سال ۱۶۳۵عالیجناب توماس هوکر(Thomas Hooker) کشیش کلیسای نیوتاون، از دیوان عالی خلیج ماساچوست اجازه گرفت که با بعضی افراد قلمرو خود، در آن محل استقرار یابد. اواخر سال بعد، اولین خانه ‌های چوبی سه شهری که در حاشیه رودخانه ردیف گردیدند، بنا شد؛ سه شهر فوق عبارت بودند از: ويندسور(Windsor) ، هارت فورد(Hartford)، ودرفیلد(Wetherfield). بزودی مشکل اداره‌ی امور مشترک این شهرها مطرح گردید. در ژانویه ۱۶۳۹، آزادمردانی که جدیداً در شهر‌های فوق سکنا گزیده بودند، به رهبری کشیش خود و به انگیزه آزادیخواهی، در هارتفورد گرد آمده و موافقت نامه‌ی مشترکی تنظیم کردند که یک قانون اساسی واقعی در یازده ماده بود. نام آن را نیز قانون اساسی (Fundamental Orders) نهادند. این قانون، حتى قدرت‌ها و اختیارات مجلس یا دیوان عالی را با ذکر جزئیات تشریح‌ می‌کرد. اقدام مذکور، مؤید نیاز عمیق اولین مهاجران انگلیسی ‌آمریکا در مورد داشتن یک حکومت، قانونی و منظم است که قادر به حمایت از آنان در امور روزانه باشد، از حقوق آنان به عنوان یک انسان جانبداری کند و مدیریت مؤثری را معمول گرداند.

با وجود این، دسته‌ی دیگری از مهاجران که این بار مستقیماً از انگلستان آمده بودند، برای زمانی کوتاه در بوستن لنگر انداخته و سپس دماغه‌ی کد را دور زده و امتداد ساحل رود آیلند را پیموده و بندر کوچک نیوهاون را بنیاد نهادند. در سال ۱۶۶۲ یک امتیاز رسمی سلطنتی که به طوری استثنایی آزادیخواهانه بود، مستعمره‌ی داخلی و این مستعمره‌ی ساحلی را تحت یک حکومت متحد قرار داد.