به گزارش خبرنگار کتابایرنا، جلسه ۳۰۲ «مغزپژوهی اجتماعی» به هفتمین و آخرین شب از مجموعه شب هایجواد مجابیاختصاص داشت؛ اجرای شب «نگارخانه» را که جمعه ۲۴ مهر در بیمارستان ایرانمهر برگزارشد،عبدالرحمن نجل رحیمنویسنده و متخصص مغز و اعصاب برعهده داشت.
نجل رحیم ابتدا پیامخسرو پارسامتخصص مغز و اعصاب را که برای این شب فرستاده بود، خواند.
پارسا در این پیام گفت: آسان نخواهدبود سخن گفتن در فقدان دوستی که از ۴۰ تا ۵۰ سال قبل و تا چند روز گذشته او را «نبض هنر» می نامیدند. جواد مجابی آنقدر به هنر توجه داشت که من و دوستان می گفتیم او نبض هنر ایران بود.
این متخصص مغر و اعصاب با اشاره به اینکه جواد مجابی هنر قدیم و جدید را می شناخت، ادامه داد: او به تحولات هنر آشنا بود و در جلسات هنر شرکت می کرد. نظر او راهگشای گره ها بود،احمد شاملوتوجهی خاص به نظرات او داشت، زیرا می دانست در پس هر نظر او، نکته ای نهفته است. مجابی به عنوان فرد آرمان گرا به پدیده ها توجه داشت و نکات هنر را می شناخت.
او با تاکید بر احترام مجابی برایمحمد مصدقوعلی اکبر دهخدا، افزود: توجه مجابی به هر کدام از این دو بدون توجه به سیاست گذاری هایِ مرسوم بود، مجابی هرگز در بندشعار و جو حاکم بر جامعه نبود.
به گفته این متخصص مغز و اعصاب، مجابی نه تنها منابع خبری و هنری را دنبال می کرد بلکه هر کدام از فعالان این عرصه ها از او برای پروژه هایی که در ذهن داشتند، مشورت می گرفتند.
زمانی که نقاش موضوع هنر می شود
عبدالرحمن نجل رحیمنویسنده و متخصص مغز و اعصاب با اشاره به پوستری که برای این شب طراحی شده است، گفت: پوستر راشیوا بیرانوندطراحی کرد و خواست نقاشانه با جواد مجابیِ نقاش مواجه شود، در این پوستر رَدِ دست انسان در دوره ماشین ها وجود دارد، در پوستر، مجابی با چشمان تازه رسیده به مخاطب نگاه می کند.
او ادامه داد: یکی از خصوصیاتی که در طرح می بینم این است که در آن چهره ای می بینیم که از طرح بیرون آمده است. برای من مهم ترین ویژگی تصویر چهره ای است که صرفا برای شناختن تصویر نشده است، چهره برای تجربه است، به نظر می رسد صورت در حال شکل گرفتن است، هویتی که نمی توان آن را به تصویر ثابت محدود دانست.
به گفته این نویسنده خطوطی را که چهره را می سازند، می توان به مثابه تجربه ماه های پایانی مجابی دانست، زمانی که آفرینش هنری با وجود تومور و آسیب مغزی ادامه داد و امکان تازه ای برای دیدن هنرمند فراهم آورد.
نجل رحیم با اشاره به اینکه در پوستر مجابی که خود تمام عمر نقاش بود موضوع هنرمند دیگر مطرح است، ادامه داد: شاید این دیگری بودن موضوع جلسه ای باشد درباره فردی که از حضور دیگران سخن می گوید، گفت وگو کنیم. این نقطه جایی است که منِ مجابی، به مایِ ما تبدیل می شود، هنرمند نمی خواهد چهره ای را که از مجابی به یاد داریم بازسازی کنیم، مرگ رابطه با دیگری را پایان نمی دهد.
نقاشی های بیمارستان مجابی روایت مقاومتِ تخیل دربرابر دگرگونی و آشفتگی هستند
در این جلسه فیلمی از یکی از جلسات «مغزپژوهی اجتماعی» که درباره آثاری که جواد مجابی در بیمارستان طراحی کرده بود، نمایش داده شد.
نجل رحیم درباره نقاشی هایی که مجابی در بیمارستان طراحی کرده بود، توضیح داد: در آثار بیمارستانی مجابی، نقاشی نمی تواند بدون شعر زندگی کند و شعر هم بدون تصویر زنده نیست، کلمه صرفا توضیح تصویر نیست و تصویر هم صرفا برای توضیح کلمه نیست، انگار نوشتن، کشیدن و اندیشیدن به کنشی واحد تبدیل شده است، در برخی از تصویرها خط ها نیمه تمام اند، در این آثار خط نوشتن و نقاشی از یک سرچشمه بیرون می آید همه چیز در کنار هم زندگی می کند گویی حافظه خیال و شهر همه در یک فضا هستند.
او با بیان اینکه نقاشی های بیمارستان مجابی روایت مقاومتِ تخیل دربرابر دگرگونی و آشفتگی هستند، ادامه داد: این نقاشی ها نشان می دهد که مغز بیمار و تباهی خلاقیت در رابطه ای دو سویه قرار دارند.
به گفته این نویسنده، در این آثار جواد مجابی از بیماری و سلامت سخن نمی گوید بلکه از پیوستگی جهان سخن می گوید، این نقاشی ها تصویر جهانی هستند که وحدت خود را از دست نداده و پیام آن مرگ و آرامش نیست، بلکه این آثار ردپای لحظه ای هستند که انسان تجربه کننده، آفریننده و موضوع نقاشی است.
