این تغییر زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که بدانیم بخش بزرگی از جمعیت جهان در کشورهایی زندگی می کنند که هنوز برای رسیدن به سطوح رفاه اقتصادهای ثروتمند نیاز به رشد اقتصادی سریع دارند. بسیاری از اقتصادهای نوظهور پس از پایان دوره رونق کالاهای پایه در میانه دهه گذشته، دیگر نتوانسته اند سرعت سابق افزایش درآمد خود را حفظ کنند. برخی اقتصادهای بزرگ مانند چین و روسیه حتی با کاهش قابل توجه رشد درآمد سرانه هم مواجه شده اند. در اقتصادهای پیشرفته نیز ترکیبی از بهره وری ضعیف، تغییرات جمعیتی و فشارهای مالی، چشم انداز رشد را تیره کرده است.
در کنار این موضوع، جهان باید هزینه روزافزونی برای مساله ای دیگر نیز بپردازد: تغییرات اقلیمی. گرم ترشدن زمین به معنای خشکسالی بیشتر، فشار بر تولید کشاورزی، آسیب به زیرساخت ها، افزایش هزینه بیمه و کاهش بهره وری نیروی کار است. در این میان کشورهای فقیرتر وضعیتی دشوارتر خواهند داشت. این کشورها هم به رشد اقتصادی سریع تر برای افزایش کیفیت و سطح زندگی نیاز دارند، هم باید مسیر توسعه خود را به نوعی بنا کنند که گازهای گلخانه ای کمتری منتشر کند. اما منابع داخلی این کشورها برای تامین چنین حجمی از سرمایه گذاری کافی نیست و منابع خارجی نیز در حال گران ترشدن هستند.
افزایش نرخ های بهره در اقتصادهای بزرگ، هزینه سرمایه را برای کشورهای در حال توسعه بالا برده است. از سوی دیگر، دولت های ثروتمند نیز با بدهی های فزاینده و فشار ناشی از رشد جمعیت سالمند خود مواجه اند و فضای مالی محدودی برای حمایت گسترده از سایر کشورها دارند؛ یعنی دقیقا همان اقتصادی که باید منابع لازم برای مقابله با تغییرات اقلیمی و افزایش سطوح زندگی را فراهم کند، با محدودیت های فزاینده مواجه شده است.
شاید چالش اصلی دهه های آینده همین باشد؛ جهان باید همزمان رشد کند، سطح زندگی افراد را بالا ببرد و در همین حین، خود را در مواجهه با سیاره ای گرم تر سازگار کند؛ اما ابزارهای سنتی برای دستیابی به این اهداف دیگر به اندازه گذشته در دسترس و کارآمد نیستند. اگر عصر رشد آسان به پایان رسیده باشد، سیاستگذاران ناچارند راه های تازه ای برای تامین مالی رشد، افزایش بهره وری و توزیع هزینه های گذار اقلیمی پیدا کنند. در غیر این صورت، کندشدن رشد اقتصادی ممکن است از مساله ای آماری، به بحرانی برای قراردادهای اجتماعی تبدیل شود.
