در ۱۰ ماهی که از سخنرانی مارک کارنی، نخست وزیر کانادا، در «مجمع جهانی اقتصاد» در داووس می گذرد، این پرسش که «آیا» و «چگونه» قدرت های میانی جهان می توانند به بازسازی نظم بین المللیِ درهم شکسته کمک کنند، به پرسشی با فوریت بالا تبدیل شده است. کارنی تاکید کرد که با وجود فرسایش نظام ائتلافی قدیمی به رهبری ایالات متحده، «قدرت های میانی» (یعنی کشورهایی که توانایی بازآفرینی سیاست جهانی را ندارند اما همچنان از قدرت قابل توجهی برخوردارند) باید «قدرت داخلی» خود را تقویت کنند و «با هم عمل کنند» تا قدرت جمعی خود را حتی در غیاب حمایت هژمون جهانی هدایت کنند.
«اندرو یئو»، استاد سیاست در دانشگاه کاتولیکی آمریکا، در مقاله ای در «فارن افرز» نوشت که با وجود تردید کارشناسانی همچون «اِسوار پراساد» درباره دشواری ایجاد وحدت میان کشورهای متنوعی چون برزیل، کانادا، آفریقای جنوبی و ترکیه، حق با کارنی است که این کشورها می توانند با توسعه ظرفیت ملی و متنوع سازی شراکت های خارجی، استقلال عمل بیشتری پیدا کنند. کره جنوبی نمونه ای برجسته از این رویکرد منعطف است که برای دهه ها همزمان با تعمیق اتحادش با واشنگتن، بر ایجاد قدرت داخلی و شکل دهی به شراکت با دموکراسی ها تمرکز کرده و ثابت نموده قدرت های میانی می توانند بدون ساختن شبکه های کاملا جدید نیز خود را تقویت کنند.
بر اساس نظریه کلاسیک روابط بین الملل، «استراتژی کلان» در انحصار قدرت های بزرگ است و قدرت های میانی در سیاست خارجی خود عمدتا رویکردی «واکنشی» دارند. اما تاریخ معاصر نشان می دهد که مرزبندی میان قدرت های بزرگ و میانی کمتر از آن چیزی است که تصور می شد و قدرت های میانی همچون ژاپن و هند نیز چشم اندازهای خود را دنبال می کنند و این فضای مانور را دارند که تهدیدها و شراکت های خود را اولویت بندی کنند. کره جنوبی نیز دست کم از اواخر قرن نوزدهم، زمانی که میان چین، ژاپن و روسیه گرفتار شده بود، نگران تبدیل شدن به «تلفات جانبی» در درگیری های میان قدرت های بزرگ بوده است؛ احساسی که در ضرب المثل معروف کره ای «وقتی نهنگ ها می جنگند، کمر میگوها می شکند» بازتاب یافته است.
سئول برای محافظت از خود در برابر این تهدید، مدت هاست به دنبال افزایش خوداتکایی از طریق سیاست صنعتی بوده و پس از گذار به صنایع سنگین صادراتی در دهه۱۹۷۰، امروزه به تولیدکننده بزرگ جهانی باتری و نیمه هادی ها تبدیل شده است. کره ای ها که به «معجزه رودخانه هان» افتخار می کنند، اکنون از ثروت دولت در توسعه بین المللی، بهداشت جهانی و نهادهای چندجانبه مشارکت دارند. سئول همچنین ارتش قدرتمندی ساخته که در زمره قوی ترین ارتش های جهان قرار دارد و از توان نظامی خود برای تعمیق روابط با متحدان ایالات متحده بهره برده است؛ به طوری که در سال۲۰۲۵ دومین تامین کننده بزرگ تسلیحات برای اعضای اروپایی ناتو (پس از ایالات متحده) بود و با ایجاد شراکت های دفاعی در خاورمیانه و جنوب شرق آسیا، منابع اقتصادی و توانمندی های بوروکراتیک خود را به نفوذ بیشتر تبدیل کرده است.
با این حال، سئول حتی درحالی که مسیر خود را ترسیم می کند، برنامه ای برای رها کردن ایالات متحده ندارد. بسیاری از مردم کره جنوبی به لطف فداکاری های مشترک در جنگ کره، این اتحاد را پیوندی می دانند که با خون امضا شده و معتقدند تداوم حضور ۲۸هزار و ۵۰۰سرباز آمریکایی در شبه جزیره، نقش عمده ای در بازدارندگی در برابر کره شمالی ایفا کرده است. اگرچه ترکیب تعمیق همکاری با آمریکا و جست وجوی استقلال بیشتر در نگاه اول متناقض به نظر می رسد، اما در عمل این دو هدف مکمل یکدیگرند؛ سئول از طریق رابطه با واشنگتن به فناوری های پیشرفته نظامی و سکوی دیپلماتیک برای فروش تسلیحات به اعضای ناتو دست یافته و در مقابل، با تامین تراشه های نیمه هادی و توافق برای سرمایه گذاری ۱۵۰ میلیارد دلاری جهت احیای صنعت کشتی سازی آمریکا، این پیمان را برای واشنگتن ارزشمند کرده است.
با وجود این هم افزایی، تلاش فزاینده کره جنوبی برای استقلال بیشتر، منجر به تنش هایی با ایالات متحده نیز شده است؛ از جمله مخالفت ارتش آمریکا با واگذاری فوری کنترل عملیاتی نیروهای دو کشور در شبه جزیره به سئول و نبود اجماع درباره نقش کره جنوبی در صورت حمله یا محاصره تایوان توسط چین. با این حال، سئول در مدیریت اختلافات عملکرد موثری داشته است. هنگامی که دونالد ترامپ در دوره دوم ریاست جمهوری خود متحدان را به نپرداختن سهم منصفانه شان متهم کرد و تعرفه های تنبیهی اعمال کرد، «لی جائه-میونگ»، رئیس جمهور کره جنوبی، به جای تقابل و اقدامات تلافی جویانه، متعهد شد ۳۵۰ میلیارد دلار در ایالات متحده سرمایه گذاری کند، تجهیزات نظامی بیشتری از آمریکا بخرد و حمایت اقتصادی از نیروهای آمریکایی مستقر در داخل را افزایش دهد تا وابستگی متقابل دو کشور را تقویت کند.
البته راهبرد سئول یک موفقیت یکدست نبوده و چالش های جدی پیش روی آن قرار دارد. اقتصاد کره جنوبی با وجود رشد و تنوع خود، همچنان در معرض فشار آمریکا و چین است و گسترش نیروهای هسته ای و موشکی کره شمالی در کنار تعمیق روابط نظامی آن با روسیه، دردسرهای امنیتی جدیدی ایجاد کرده که سئول برای مقابله با آنها همچنان به کمک آمریکا نیاز دارد. افزون بر این، قطبی شدگی سیاسی داخلی که به چرخش های شدید سیاستی منجر می شود و همچنین پایین ترین نرخ زادوولد در جهان که پایه مالیاتی و اندازه نیروهای مسلح را تهدید می کند، از دیگر آسیب پذیری های این کشور است و باعث می شود کره جنوبی الگوی ایده آلی برای هر قدرت میانی نباشد.
اما در مجموع، راهبرد کلان کره جنوبی موثر بوده و درس های گسترده تری به همراه دارد. نخست اینکه نشان می دهد چگونه قدرت های میانی انعطاف پذیر می توانند با تکیه بر روایت های ملی خود، نقاط قوتشان را بیابند و مسیری رو به جلو ترسیم کنند. مهم تر از آن، این راهبرد گواه محکمی است بر اینکه قدرت های میانی می توانند حتی بدون همکاری با یکدیگر برای ساختن یک قطب سوم بی طرف (آن گونه که کارنی توصیه می کرد) اعمال نفوذ کنند و به درجه ای از استقلال دست یابند و در عین توسعه توانمندی های مستقل خود، متحد استوار ایالات متحده باقی بمانند.