با تشکیل کنگره جدید در ژانویه ۲۰۲۷ و اکثریت دموکرات ها در مجلس، ابزارهای نظارتی و بودجه ای آنان مانع از آزادی عمل مطلق دولت در سیاست خارجی خواهد شد.
سیاست خارجی آمریکا در این دوره تحت تأثیر سه جریان قرار دارد: جریان «راست جدید» به رهبری ونس که متمایل به دیپلماسی است، جریان رادیکال به رهبری روبیو و هگست که بر فشار و عملیات نظامی تأکید دارند و شخص ترامپ که تلاش می کند میان این رویکردها توازن ایجاد کرده و بحران ها را به نام خود حل کند.
برای ایران، مدیریت دو بازه زمانی حیاتی است. در کوتاه مدت (تا ژانویه ۲۰۲۷)، خطر تحریک طرفداران جنگ و آغاز درگیری نظامی بالاست؛ بنابراین اجتناب از تنش و مدیریت دقیق شرایط ضروری است.
در بازه میان مدت (دو سال آینده)، هدف باید دستیابی به یک توافق جامع و پایدار با جمهوری خواهان باشد تا پرونده به دولت بعدی نرسد.
موفقیت در این مسیر نیازمند اجماع سیاسی در آمریکا و درک این واقعیت است که رفتار واشنگتن، بیش از اراده شخص ترامپ، برآیند تعامل دموکرات ها، جریان های جمهوری خواه و اولویت های سیاسی برای انتخابات ۲۰۲۸ است.
همچنین کاهش تدریجی تمایل واشنگتن به تبعیت بی قیدوشرط از سیاست های اسرائیل، متغیری است که باید در محاسبات راهبردی لحاظ شود.