به گزارش گروه آنلاینروزنامه دنیای اقتصاد-محمد حسین باقی:درست در روز برگزاری انتخابات در آمریکا (۳ نوامبر برابر با ۱۲ آبان ماه)، دونالد ترامپ اظهارنظری کرد که در ظاهر عادی و گذرا به نظر می رسید؛ او گفت که کمک هزینه سالانه ۳.۸ میلیارد دلاری را که ایالات متحده در اختیار ارتش اسرائیل قرار می دهد، قطع خواهد کرد. در زمان صلح، این کمک ها حدود یک ششم بودجه دفاعی اسرائیل را تشکیل می دهد؛ این کمک همچنین شاهرگ حیاتی در قلب اتحاد آمریکا و اسرائیل است که ارتش های دو طرف را به یکدیگر پیوند می دهد. تا صبح آن روز، مقام های اسرائیلی بر این باور بودند که در میانه مذاکرات برای تمدید یادداشت تفاهم ده ساله کمک های نظامی آمریکا هستند؛ توافقی که در اصل توسط باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین آمریکا، امضا شده بود. اما پس از آن، سخنان ترامپ در شبکه «فاکس نیوز» مطرح شد. یک مقام نظامی اسرائیلی که به تازگی برای گفت وگو درباره تمدید این توافق تا سال های پس از ۲۰۲۸ به واشنگتن سفر کرده بود، با بهت و حیرت می گوید: «به همین سادگی، پرونده اش را بست؟»
«مهول سریواستاوا»، «ابیگیل هاسلونر» و «جیمز شاتر» در گزارشی تحلیلی برای «فایننشال تایمز» نوشتند، این یک چرخش استثنایی (و آشکار) علیه اسرائیل و به ویژه نخست وزیر آن، بنیامین نتانیاهو، بود؛ کسی که رابطه خود با رئیس جمهور دمدمی مزاج آمریکا را به سنگ بنای شخصیت سیاسی خودش تبدیل کرده بود، اما ممکن است در نهایت بیش از حد روی این موضوع حساب باز کرده باشد. هم «دنیس راس»، مذاکره کننده پیشین آمریکا در امور اسرائیل، و هم «پیتر ولش»، سناتور دموکرات از ایالت ورمونت، به «فایننشال تایمز» می گویند که «تغییری بنیادین» در روابط دو طرف رخ داده است؛ اتحادی که به تعریف خاورمیانه مدرن و فراتر از آن کمک کرده بود. بسیاری دیگر از مقام های فعلی و پیشین نیز با این نظر موافق اند. آمریکایی که پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به حمایت از اسرائیل برخاست، اکنون از نحوه پیشبرد جنگ در غزه و پیامدهای جنگ ایران (که بسیاری در آمریکا معتقدند اسرائیل آن را مهندسی و طراحی کرده است) عقب نشینی کرده و روی گردانده است.
این درک رو به رشد از قلب دولت امریکا گرفته تا مناطق مرکزی غرب میانه (Midwest) وجود دارد که ابرقدرت برتر جهان توسط متحد کوچک تر خود بازی خورده و به جنگی بسیار پرهزینه کشانده شده که اکنون برای خروج از آن در تقلاست. خشم آمریکایی ها از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران یکی از عوامل اصلی عملکرد فاجعه بار حزب جمهوری خواه در انتخابات میان دوره ای ۳ نوامبر بود که بسیار دور از انتظارات این حزب رقم خورد. راس می گوید: «افکار عمومی در ایالات متحده همیشه از اسرائیل حمایت می کرد. اکنون، برای نخستین بار، ۶۰ درصد از مردم آمریکا با اسرائیل و سیاست هایش مخالف اند». این شکاف بسیار فراتر از اعلام موضع ترامپ درباره کمک های نظامی و کاهش محبوبیت اسرائیل در نظرسنجی های آمریکا است. بخش های گسترده ای از هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه اکنون آشکارا از روابط آمریکا و اسرائیل انتقاد می کنند. «آیپک»، بزرگ ترین لابی حامی اسرائیل، برای برخی از نامزدهای انتخابات میان دوره ای به یک دردسر سیاسی تبدیل شد.
اکنون صداهای بیشتری در ایالات متحده (از جمله در قلب دولت ترامپ) خواستار گسستی بنیادین در بیش از نیم قرن روابط آمریکا و اسرائیل هستند. «جی دی ونس»، معاون رئیس جمهور که از پیشتازان رقابت برای کسب نامزدی حزب جمهوری خواه در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۸ است، جنگ علیه ایران را مقصر شکست های تاریخی حزبش در انتخابات میان دوره ای دانسته است. او در پستی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که یکی از اصلی ترین مطالبات رأی دهندگان این بود که ایالات متحده «رابطه خود با اسرائیل را تغییر دهد». پسر ترامپ، دونالد جونیور، نیز گفت که «۱۰۰، ۱۰۰، ۱۰۰ [درصد]» با این نظر موافق است. در مقابل، «اریک لوین»، یکی از حامیان مالی جمهوری خواه و طرفدار اسرائیل، با حسرت می گوید که «مطلقاً هیچ کاری از دست اسرائیل برنمی آید، زیرا مطبوعات و رسانه ها در آمریکا از آن ها متنفرند. آن ها نمی توانند در جنگ رسانه ای پیروز شوند». او البته اسرائیل را به خاطر اقداماتش در غزه سرزنش نمی کند؛ در عوض، استدلال می کند که اسرائیل در توضیح منطقی پس از ویرانی زیرساخت های غیرنظامی و تلفات جانبی بسیار ضعیف عمل کرده است. لوین اذعان می کند: «مردم وحشت زده و منزجر شده اند». او می افزاید: «تصاویر همان چیزی هستند که دیده می شوند. اما نیاز به توضیح دارد که بگوییم "ما آن ساختمان مسکونی را بمباران کردیم چون حماس در زیر آن تونل داشت".»
مراسم تشییع جنازه در غزه. بیش از ۷۴ هزار و ۵۰۰ فلسطینی از زمان آغاز جان خود را از دست داده اند.
به گفته سیاستمداران و دیپلمات هایی که سال های متمادی را صرف پرورش، توسعه و بهبود این روابط کرده بودند، تنش در این اتحاد در طول دوره ای که نتانیاهو بر سیاست اسرائیل سلطه داشته، به تدریج انباشته شده است. بسیاری از مقام ها و تحلیلگران می گویند این شکاف تا حدی ناشی از تصمیم نخست وزیر اسرائیل برای شکستن سنت دیرینه «فراحزبی بودن» (حمایت هم زمان از دموکرات ها و جمهوری خواهان) است؛ نتانیاهو در عوض ترجیح داد جمهوری خواهانی مانند ترامپ را به بهای از دست دادن روابط با رؤسای جمهور دموکراتی همچون اوباما و جو بایدن در آغوش بگیرد. برخی دیگر بر نقش جنگ علیه ایران تأکید می کنند. چند روز پس از انتخابات میان دوره ای (که در آن جمهوری خواهانِ متحد ترامپ هم مجلس نمایندگان و هم سنا را به دموکرات ها واگذار کردند) مجری شبکه تلویزیونی «سی بی اس» از رئیس جمهور پرسید که این شکست را به چه چیزی نسبت می دهد. ترامپ صریح و بی پرده پاسخ داد. او گفت که آمریکایی ها از جنگ با ایران و قیمت بالای بنزین ناراضی بودند. سپس یک دلیل دیگر را هم اضافه کرد و گفت: «به شکل باورنکردنی، نفرت و بیزاری بزرگی نسبت به اسرائیل وجود دارد».
اسرائیل در بخش عمده ای از تاریخ تقریبا ۸۰ ساله اش، توانسته بود روی حمایت ثابت و فراحزبی در رابطه اش با آمریکا حساب کند. این رابطه بر اجماعی در واشنگتن استوار بود بر این اساس که اسرائیل نه تنها شایسته یک شراکت منحصربه فرد با آمریکا (شامل مبالغ هنگفت کمک و حمایت ایالات متحده) است، بلکه این رابطه برای هر دو طرف حیاتی و ضروری است. آمریکایی ها سپر بلای اسرائیل در برابر محکومیت در سازمان ملل شدند، از اسرائیل در برابر دشمنان و منتقدانش دفاع و ارتش اسرائیل را تأمین مالی و تسلیحاتی کردند؛ در حالی که تلفات غیرنظامی ناشی از حملات ارتش اسرائیل به همسایگانش را تحمل و دست کم برخی از ادعاهای ارضی این رژیم را بر سرزمین های همسایگانش، به ویژه در بلندی های جولان سوریه، به رسمیت می شناختند. یک توافق آشکار تضمین می کند که اسرائیل همیشه در برابر دشمنان منطقه ای خود از «برتری کیفی نظامی» برخوردار باشد، در حالی که یک توافق محرمانه که میان «گلدا مایر»، نخست وزیر وقت اسرائیل، و «ریچارد نیکسون»، رئیس جمهور آمریکا، منعقد شد، به اسرائیل اجازه می دهد زرادخانه هسته ای اعلام نشده خود را حفظ کند. در مجموع، اسرائیل از زمان جنگ جهانی دوم بیش از هر کشور دیگری کمک خارجی از آمریکا دریافت کرده است. بر اساس آمار «سرویس پژوهش کنگره» (CRS) که نهادی غیرحزبی است، این رقم با تعدیل نرخ تورم به بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار کمک دوجانبه و بودجه دفاع موشکی می رسد.
گلدا مایر، نخست وزیر اسرائیل، به همراه ریچارد نیکسون و هنری کیسینجر در خارج از کاخ سفید در سال ۱۹۷۳. توافقی میان مایر و نیکسون به اسرائیل اجازه می دهد زرادخانه هسته ای اعلام نشده خود را حفظ کند.
بر اساس ارقام «سرویس پژوهش کنگره»، بین سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، ایالات متحده حدود ۱۷ میلیارد دلار کمک نظامی در اختیار اسرائیل قرار داد و هزاران بمب، قطعات هواپیما و سایر تجهیزات ضروری جنگی را از طریق پل هوایی به این رژیم منتقل کرد. این رقم شامل پرداخت های منظم بر اساس همان یادداشت تفاهمی بود که ترامپ در ۳ نوامبر اعلام کرد آن را لغو می کند و همچنین کمک های اضطراری اعطاشده در سال های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ را در بر می گرفت. مقام های اسرائیل در گذشته نیز بر سر شهرک سازی در کرانه باختری اشغالی، اقدامات نظامی در لبنان و غزه و شائبه دخالت در سیاست آمریکا با کاخ سفید اختلاف نظر داشته اند، اما هرگز پیش از این، اسرائیل خود را در مرکز چنین توفان سیاسی ای نیافته بود که مقصر یک تغییر تاریخی و دوران ساز در سیاست آمریکا شناخته شود.
این گردش بخت و اقبال در زمانی رخ می دهد که اسرائیل بیش از هر زمان دیگری در دهه های گذشته در انزوای بین المللی به سر می برد؛ آن هم در حالی که ترامپ خود را یکی از پروپا قرص ترین حامیان اسرائیل در تاریخ در میان روسای جمهور آمریکا معرفی کرده است. او در دوره اول ریاست جمهوری خود، قدس را به عنوان پایتخت اسرائیل و همچنین ادعای حاکمیت این رژیم بر بلندی های اشغالی جولان را به رسمیت شناخت و بدین ترتیب دهه ها سیاست آمریکا را معکوس کرد. اما حتی ترامپ نیز به طور فزاینده ای از دست نتانیاهو به ستوه آمده و ناامید شده است. «ایهود اولمرت»، که خود زمانی نخست وزیر اسرائیل بود، معتقد است افراطی ترین کابینه تاریخ این رژیم توسط نتانیاهو تشکیل شده و بر از دست رفتن حمایت یهودیان آمریکایی توسط او تأکید می کند.
اولمرت به فایننشال تایمز می گوید: «در تمام مدتی که نخست وزیر بودم، هرگز این موضوع به عنوان یک امر بدیهی تلقی نمی شد که اسرائیل می تواند از حمایت تمام عیار مردم آمریکا، دولت آمریکا، کاخ سفید یا کنگره برخوردار باشد». او می افزاید: «این موضوعی بود که به مراقبت بسیار خوب و حساسیت فراوان نیاز داشت؛ ما همیشه آگاه بودیم که از دست دادن آن حمایت، هزینه سنگینی برای منافع، امنیت و رفاه ما خواهد داشت». اولمرت استدلال می کند که این امر به معنای اطاعت کامل از حامی اسرائیل نبود، بلکه به معنای ایجاد توازن میان استراتژی اسرائیل و اصول سیاسی و «اطمینان از این است که هرگز اقدامات افراطی فراتر از حد معقول... و خارج از چارچوب آنچه دوستان اسرائیل می توانند بپذیرند، از سوی ما انجام نشود».
با این حال، به گفته ولش، سناتور ورمونت، اکنون جنگ با ایران این ایده را که وجود یک اسرائیلِ مسلح به سلاح های آمریکایی برای تداوم جریان نفت در خاورمیانه بی ثبات ضروری است، در هم شکسته است. ولش می افزاید: «نتانیاهو رئیس جمهور احمق ما را متقاعد کرد که وارد یک جنگ احمقانه با ایران شود، و در نهایت معلوم شد که بزرگ ترین تهدید برای نفت ما، نتانیاهویی است که ترامپ را به جنگی سوق داد که به بسته شدن تنگه هرمز انجامید». دیگران می گویند هنوز زود است که شکاف کنونی را دائمی فرض کنیم. «مناخیم بگین»، نخستین نخست وزیر اسرائیل از حزب لیکود (حزب نتانیاهو)، زمانی شکایت کرده بود که رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت آمریکا، با اسرائیل مانند یک «دولت دست نشانده» رفتار می کند و در سال ۱۹۸۱ بخش هایی از دولت آمریکا را به یهودستیزی متهم کرده بود.
مناخیم بگین، نخست وزیر اسرائیل، و رونالد ریگان، رئیس جمهور آمریکا، در سال ۱۹۸۲. بگین زمانی آمریکا را به رفتار با اسرائیل به عنوان یک «دولت دست نشانده» متهم کرد.
در اواخر قرن گذشته، رئیس جمهور جورج هربرت واکر بوش میلیاردها دلار تضمین وام را به دلیل گسترش شهرک سازی های اسرائیل به تعویق انداخت. جانشین او در کاخ سفید، بیل کلینتون، طبق گزارش ها پس از یک دیدار پرتنش و غیرسازنده با نتانیاهو فریاد زده بود: «اینجا ابرقدرت کیست؟» اما روابط میان آمریکا و اسرائیل پس از بازگشت نتانیاهو به قدرت در سال ۲۰۰۹ و گره زدن سرنوشت خود به جمهوری خواهان، رنگ وبوی حزبی تری به خود گرفت. بزرگ ترین شکاف در سال ۲۰۱۵ رخ داد؛ زمانی که او در کنگره تحت کنترل جمهوری خواهان سخنرانی کرد و به تلاش های اوباما برای دستیابی به توافقی به منظور مهار قابلیت های هسته ای تهران تاخت. این اقدام خشم دولت اوباما را برانگیخت که در نهایت همراه با سایر قدرت های جهانی توافقی (برجام) را امضا کرد که محدودیت های سخت گیرانه ای بر برنامه هسته ای ایران در ازای لغو تحریم ها اعمال می کرد. ترامپ در نهایت این توافق را پاره کرد که موجب خرسندی نتانیاهو شد. مقام های آگاه می گویند مانورهای نخست وزیر اسرائیل خسارات طولانی مدتی در واشنگتن بر جای گذاشت. هنگامی که او آخرین بار در سال ۲۰۲۴ در کنگره سخنرانی کرد، حدود ۵۰ نماینده دموکرات این مراسم را تحریم یا جلسه را ترک کردند. یکی از مقام های ارشد پیشین اسرائیل درباره سخنرانی سال ۲۰۱۵ می گوید: «آن سخنرانی یک اشتباه محاسباتی بزرگ بود... اگر می خواهید روابط خوبی با دولت آمریکا داشته باشید، نباید دولت را دور بزنید تا مستقیماً به سراغ کنگره بروید. شما هرگز چنین کاری نباید بکنید».
اسحاق رابین، نخست وزیر اسرائیل، به همراه بیل کلینتون در کاخ سفید در سال ۱۹۹۳. کلینتون رابطه گرم تری با رابین داشت تا بعدها با نتانیاهو.
«مایکل اورن»، که در سال های اولیه ریاست جمهوری اوباما سفیر اسرائیل در آمریکا بود، می گوید به نتانیاهو هشدار داده بود که با دشمنی کردن با رئیس جمهوری که در نخستین سخنرانی مهم سیاست خارجی خود علناً خواستار تشکیل کشور فلسطین شده بود، اوضاع را وخیم تر نکند. اورن که یک مورخ نیز هست، می افزاید که یک روند بلندمدت تر نیز در جریان بود. اسرائیل با هم سو کردن خود با آمریکا در طول جنگ سرد، در زمانی که سوریه و دیگران متحد شوروی بودند، ثابت کرد که یک متحد ضروری در خاورمیانه است، اما با چرخش سیاست اسرائیل به سمت راست افراطی و به خطر انداختن یک منفعت استراتژیک غرب (یعنی ایجاد کشور فلسطین) حمایت غرب شروع به تزلزل کرد. او می گوید: «تمام این ها روندی بوده که اکنون نقطه اوج آن را می بینید».
سخنرانی نتانیاهو در کنگره آمریکا در سال ۲۰۲۴. حدود ۵۰ دموکرات این سخنرانی را تحریم یا با ترک سالن به آن اعتراض کردند.
برای دهه ها، لابی حامی اسرائیل در آمریکا و روابط دفاعی دو طرف، زیربنای این رابطه را تشکیل می دادند. اکنون چیزهای زیادی تغییر کرده است. بر اساس داده های سازمان غیرانتفاعی « OpenSecrets.org» که جریان پول در سیاست آمریکا را رصد می کند، «آیپک»، بزرگ ترین گروه لابی حامی اسرائیل که از دیرباز نفوذ بسیار بالایی در کنگره داشته، از طریق بازوی اصلی تأمین مالی خود یعنی «پروژه دموکراسی متحد» (UDP)، حدود ۷۰ میلیون دلار در انتخابات میان دوره ای هزینه کرد. این بازوی مالی حدود نیمی از این بودجه را در ایالت میشیگان خرج کرد؛ جایی که «عبدالسید»، سناتور منتخب دموکرات که از منتقدان سرسخت اسرائیل است، پیروز شد؛ همین اتفاق در مورد سایر نامزدهای برجسته ای که آیپک با آن ها مخالفت کرده بود نیز رخ داد. آیپک اعلام کرد که بیش از ۲۴۵ نفر از نامزدهای مورد حمایتش در رقابت های خود پیروز شده اند، اگرچه ۱۰ درصد آن ها «در یک انتخابات موجی» شکست خورده اند.
شیمون پرز، رئیس جمهور وقت اسرائیل (نفر دوم از چپ) و مایکل اورن سفیر اسرائیل در واشنگتن در سال ۲۰۱۱. اورن معتقد است تزلزل حمایت آمریکا از اسرائیل نقطه اوج یک روند بلندمدت است.
این تشکل در پستی در شبکه اجتماعی ایکس افزود: «جامعه ما حمایت خود را از دموکرات ها و جمهوری خواهانی که درک می کنند شراکت قوی با اسرائیل به حفظ امنیت هر دو طرف کمک می کند، صلح و ثبات را پیش می برد، ارزش های دموکراتیک را رواج می دهد و اقتصاد ما را از طریق تجارت و نوآوری رشد می دهد، افزایش خواهد داد». اما برخی از حامیان آمریکایی می گویند آیپک با هزینه های تهاجمی انتخاباتی و حملات علنی خود زیاده روی کرد. یکی از ناظران که خواست نامش فاش نشود می گوید: «من فکر می کنم آن ها هرگز نباید شیوه عملکرد قبلی خود را تغییر می دادند». او افزود که برای آیپک بهتر بود در «سایه» باقی بماند. «مایکل ماکوفسکی»، مدیرعامل اندیشکده حامی اسرائیل «جینسا»، می گوید: «واضح است که این انتخابات خوبی برای جامعه حامی اسرائیل نبود». او اضافه می کند که این امر «نیازمند بازنگری و خودانتقادی عمیق» از سوی حامیان این رژیم است «درباره اینکه کجای کارشان اشتباه بوده است».
اظهارات ترامپ درباره کمک های نظامی آمریکا که درست هم زمان با رفتن آمریکایی ها به پای صندوق های رأی بیان شد، به نظر می رسید نوعی به رسمیت شناختن موج فزاینده احساسات ضداسرائیلی است؛ از جمله این دیدگاه که این اتحاد دست کم تا حدی مقصر جنگ علیه ایران بوده است. اما اگر هدف این اظهارات کسب رأی بود، شکست خورد. برخی از جمهوری خواهان همچنین این پرسش را مطرح می کنند که آیا رئیس جمهور آمریکا که عادت دارد اظهاراتی را بیان کند که حتی دستیاران نزدیکش را غافلگیر می کند، به طرحی که در فاکس نیوز رونمایی کرد پایبند خواهد ماند یا خیر.
عبدالسید، سناتور منتخب دموکرات میشیگان. او منتقد سرسخت اسرائیل است و با وجود هزینه های سنگین آیپک علیه خود، پیروز شد.
«داگ هی»، استراتژیست جمهوری خواه، می گوید: «ترامپ گاهی فقط حرف هایی می زند و بعد آن ها را دنبال نمی کند». تأثیر قطع یا تعلیق کمک های آمریکا در سال های اخیر به شدت میان دموکرات ها مورد بحث بوده است، به ویژه از زمانی که لیبرال های آمریکایی از تصاویر رنج و ویرانی ناشی از جنگ اسرائیل در غزه منزجر شدند. ارتش های دو طرف در طول جنگ علیه ایران هماهنگی نزدیکی داشتند و مقام های آمریکایی می گویند اسرائیل اطلاعات ارزشمندی در منطقه ارائه می دهد. به دلیل نحوه ساختار این کمک ها، اسرائیل بیشتر پولی را که از آمریکا دریافت می کند، صرف خرید تسلیحات ساخت آمریکا می نماید. مشاوران تندروتر رئیس جمهور پیشین، بایدن، استدلال می کردند که محدود کردن کمک های آمریکا در طول تلاش های جنگی اسرائیل هیچ تأثیری بر رفتار آن نخواهد داشت، در حالی که سایر مشاوران (از جمله کارشناسان حقوق بشر و خاورمیانه در وزارت امور خارجه) به مواردی در گذشته اشاره می کردند که مقام های اسرائیل زیر تهدید قطع کمک ها از سوی بزرگ ترین حامی خود، مسیرشان را تغییر دادند.
اسرائیل و حامیانش در واشنگتن به طور معمول «یهودستیزی» را عامل انتقادها از این رابطه در آمریکا معرفی می کنند؛ حتی زمانی که منتقدان، خود یهودیان آمریکایی هستند. اورن استدلال می کند که ونس با مقصر دانستن نتانیاهو در کشاندن ترامپ به جنگ با ایران، «یک کلیشه یهودستیزانه را تداعی کرده مبنی بر اینکه یهودیان به نوعی غیریهودیانِ بی گناه را فریب می دهند تا برخلاف میلشان کارهایی انجام دهند». با این حال، اکثریت یهودیان آمریکایی از دیرباز به دموکرات ها رأی داده اند؛ روندی که حتی با وجود کسب حمایت این حزب توسط منتقدان تندروی اسرائیل، از جمله «عبدالسید» و «زهران ممدانی»، شهردار نیویورک، ادامه یافته است.
یک نظرسنجی در ماه ژوئیه توسط مرکز تحقیقات «پیو» نشان داد که ۶۲ درصد از آمریکایی ها دیدگاه نامطلوبی نسبت به اسرائیل دارند؛ از جمله اکثریت قاطع دموکرات ها. بر اساس این نظرسنجی، اکثریت جمهوری خواهان ۴۹ ساله یا جوان تر نیز اکنون دیدگاه منفی دارند.
یک نظرسنجی «گالوپ» در ماه فوریه نشان داد که برای نخستین بار، تعداد آمریکایی هایی که با فلسطینی ها همدردی می کنند بیشتر از کسانی است که با اسرائیلی ها همدردی دارند. اولمرت می گوید: «فرسایش جایگاه اسرائیل در افکار عمومی آمریکا، نه تنها در میان دموکرات ها بلکه در میان خود یهودیان، تنها نتیجه تحولات اخیر در ایران نیست؛ این روند از غزه آغاز شد». این امر این پرسش را مطرح می کند که آیا اسرائیل می تواند در صورتی که «گادی آیزنکوت» (که در حال حاضر تلاش می کند ائتلافی برای برکناری نتانیاهو تشکیل دهد) نخست وزیر بعدی شود، روابط خود را با کاخ سفید از نو تنظیم کند یا خیر؛ برخی به این موضوع امیدوارند، از جمله «جرمی ایساخاروف»، دیپلمات پیشین اسرائیل در آمریکا که می گوید: «اگر کابینه جدیدی با رویکردی تازه روی کار بیاید و به وضوح رویکرد نتانیاهو را در قبال امنیت یا روابط ما با ایالات متحده نداشته باشد و بخواهد رابطه ای فراحزبی تر را بازسازی کند، فکر می کنم این روند قابل بازگشت است».
اورن استدلال می کند که آیزنکوت می تواند با متوقف کردن گسترش شهرک سازی ها و مهار شهرک نشینان یهودی که با خشونت، فلسطینی ها را از زمین هایشان در کرانه باختری بیرون می رانند، تلاش کند دست کم بخشی از حمایت غرب را دوباره به دست آورد. اورن می گوید: «او می تواند بیرون بیاید و چیزی بگوید که مدت هاست گفته نشده است: ما به صلح علاقه مندیم». اما این سفیر پیشین استدلال می کند که محدودیت هایی برای آنچه اسرائیل می تواند برای مقابله با تغییر این جریان انجام دهد وجود دارد. او معتقد است صرف نظر از اینکه چه کسی نخست وزیر بعدی اسرائیل شود، «ما نمی توانیم سیاست امنیتی بنیادین خود را تغییر دهیم؛ هیچ کس از لبنان عقب نشینی نخواهد کرد و هیچ کس از غزه خارج نخواهد شد».
در سوی آمریکا، «آرون دیوید میلر»، مقام پیشین وزارت خارجه که اکنون در بنیاد کارنگی برای صلح بین المللی فعالیت می کند، هم اکنون به دور بعدی انتخابات [ریاست جمهوری ۲۰۲۸] و فشاری که این موضوع بر سیاستمداران وارد خواهد کرد، چشم دوخته است. او می پرسد: «نکات کلیدی و مواضعی که نامزدهای دموکرات ریاست جمهوری باید در مورد مسأله اسرائیل اتخاذ کنند چیست؟ به محض اینکه آن ها را ببینید... تازه متوجه خواهید شد که رابطه آمریکا و اسرائیل چقدر تغییر کرده است»./
