به گزارش گروه آنلاینروزنامه دنیای اقتصاد:شکست سنگین جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا، بار دیگر پیامدهای سیاسی تصمیم دونالد ترامپ، رئیس جمهور این کشور، برای آغاز جنگ علیه ایران را در کانون توجه قرار داد. ترامپ در شب انتخابات اذعان کرد که این ناکامی به پرونده ایران مربوط بوده است. جی دی ونس، معاون رئیس جمهور، نیز صریح تر به این موضوع اشاره کرد و در شبکه ایکس نوشت: «دلیل شکست ما جنگ است». فارن پالیسی در گزارشی به این مساله پرداخت که این جنگ نتیجه اطمینان بیش از حد رئیس جمهور آمریکا به ارزیابی هایی بود که بدون توجه کافی به خطرات و سناریوهای احتمالی، مبنای تصمیم گیری قرار گرفتند در حالی که ترامپ پیش از آغاز تهاجم علیه ایران، نسبت به پیامدهای آن هشدار دریافت کرده بود.
بر اساس روایت مگی هابرمن و جاناتان سوان، خبرنگاران نیویورک تایمز، مقام های اطلاعاتی آمریکا نسبت به بخش های مهمی از استدلال بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، برای آغاز جنگ تردید داشتند. نتانیاهو مدعی شده بود که برنامه موشکی ایران طی چند هفته نابود می شود، تهران قادر به بستن تنگه هرمز نخواهد بود و حملات گسترده می تواند حکومت را بی ثبات و زمینه تغییر آن را فراهم کند.
اما ارزیابی مقام های آمریکایی با توهمات نتانیاهو فاصله داشت. جان رتکلیف، رئیس سازمان سیا، در گزارش خود ادعای تغییر حکومت بر اثر حملات هوایی را «مضحک» دانست. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، برای بازگویی منظور او وارد بحث شد و گفت: «به عبارت دیگر، این حرف ها مزخرف است» جی دی ونس نیز با تحلیل رتکلیف موافق بود و دن کین، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا، به ترامپ هشدار داد که اسرائیل معمولا در توصیف توانایی های خود بزرگ نمایی می کند و طرح هایش لزوما از انسجام و دقت کافی برخوردار نیستند. پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، تنها فردی بود که بدون هیچ قید و شرطی از جنگ با ایران حمایت کرد؛ با وجود این هشدارها، ترامپ تصمیم به آغاز جنگ گرفت.
فارن پالیسی این رویکرد را در چارچوب سابقه ای طولانی تر در سیاست خارجی آمریکا بررسی می کند؛ سابقه ای که جنگ های ویتنام و عراق از برجسته ترین نمونه های آن هستند. در هر دو مورد، تصمیم گیرندگان ارشد به جای توجه به ارزیابی های محتاطانه و شواهد مخالف، اطلاعاتی را برجسته کردند که از پیش فرض هایشان حمایت می کرد.
در آستانه جنگ عراق در سال ۲۰۰۳، پل ولفوویتز، معاون وقت وزیر دفاع آمریکا، به دنبال یافتن شواهدی درباره ارتباط صدام حسین، دیکتاتور عراق، با حملات یازدهم سپتامبر و القاعده بود؛ درحالی که سازمان سیا بارها اعلام کرده بود مدرکی برای اثبات چنین ارتباطی وجود ندارد. با این حال، ادعاهای مربوط به ارتباط عراق با تروریسم و وجود تسلیحات کشتار جمعی سبب شد تا جنگی علیه عراق به راه انداخته شود.
تجربه ویتنام نیز الگوی مشابهی داشت. قطعنامه خلیج تونکین در سال ۱۹۶۴، که مبنای گسترش اختیارات نظامی رئیس جمهور آمریکا شد، بر ادعای حمله ویتنام شمالی به ناوشکن های آمریکایی استوار بود؛ حمله ای که اساسا رخ نداده بود. در ادامه جنگ نیز والت روستو، مشاور امنیت ملی لیندون جانسون، با برجسته کردن گزارش های امیدوارکننده و نادیده گرفتن ارزیابی های هشداردهنده، تصویری خوش بینانه از روند جنگ به رئیس جمهور ارائه می کرد.
وجه مشترک این تجربه ها، غلبه اعتمادبه نفس سیاسی بر ارزیابی کارشناسی و نادیده گرفتن پیامدهای احتمالی تصمیم های نظامی است. تصمیم ترامپ درباره به راه انداختن جنگ علیه ایران نیز در همین چارچوب قابل بررسی است. رئیس جمهوری که پیش تر مخالفت با جنگ های خارجی و درگیری های بی پایان را از محورهای اصلی مواضع سیاسی خود قرار داده بود، این بار هشدارهای معاونش، وزیر خارجه، رئیس سازمان سیا و فرمانده ارشد نظامی آمریکا را نادیده گرفت.
شکست انتخاباتی جمهوری خواهان نشان داد که پیامدهای چنین تصمیمی به میدان نبرد محدود نمی ماند و می تواند مستقیما بر سیاست داخلی آمریکا اثر بگذارد. با تبدیل ایران به یکی از موضوعات مهم رقابت های مقدماتی جمهوری خواهان برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۸، پرسش اصلی این است که آیا ترامپ همچنان بر رویکرد نظامی خود پافشاری خواهد کرد یا هزینه های سیاسی جنگ، او را به بازنگری در تصمیمی وادار می کند که هشدارهای کارشناسان درباره آن از ابتدا روشن بود./