تهران-«منی که هرگز مردان را نشناختم» را نمی توان صرفا رمانی فمینیستی، علمی تخیلی یا پساآخرالزمانی دانست؛ قدرتِ اثر، دقیقا در جایی شکل می گیرد که این دسته بندی ها با یکدیگر تلاقی می کنند.